چقدر سخته که بدونیم آخرین روزه که کنارهم هستیم، برای آخرین باره که میتونیم تو چشمهای هم زل بزنیم

چقدر سخته هر دو احمقانه به هم لبخند بزنیم و بدونیم که تا چند ساعته دیگه شونه یی برای گریه هامون وجود نداره

چقدر سخته تو چشمهای همدیگه هنوز شوق موندن رو ببینیم اما غرورمون اجازه نده بگیم هنوز عاشقیم

چقدر سخته وقتی دستهای همدیگرو گرفتیم به این فکر کنیم که شاید فردا دستهای یه غریبه جای دستامون رو پر کنه

چقدر سخته وقتی برای آخرین بار همدیگرو در آغوش می گیریم و یه عالمه حرف داریم که بزنیم اما سکوت کنیم

چقدر سخته وقتی در تلخ ترین لحظه پر از گریه ایم، جوری بخندیم که در شیرین ترین لحظه ها نخندیده ایم

چقدر سخته وقتی برای آخرین بار صورت همدیگرو می بینیم،، با لبخند بگیم: آرزو دارم خوشبخت بشی،، وخداحافظ

و چقدر سخته وقتی هر کدوم به سمتی بر می گردیم و می رویم و حتی به پشت سر مون هم نگاه نمی کنیم...

و تنها چیزی که از اون همه خاطره به یادت میاد این شعره :

زندگانیم و زمین زندان ماست              زندگانی، درد بی درمان ماست

راندگانیم از بهشت جاودان                  وین زمین زندان جاویدان ماست          

گندم آدم چه با ما کرده است                که آسیای چرخ سرگردان ماست

جسم قبر، جامه قبر، خانه قبر              باز لفظ زندگان، عنوان ماست

جمع آب و آتشیم و خاک و باد             این بنای خانه ی ویران ماست

میزبان را نیز با خود می برد               مهلت عمری که خود مهمان ماست