من در لحظه ای تلخ تمام لحظه های خوب را فراموش کردم

من برای فرار از پشت سرم ، گلهایی را که خود کاشته بودم زیر پا له کردم

من بر سجاده نماز خدا را فراموش کردم

من می دانستم اشتباه می کنم و رفتم

من کوله عشق و صداقت را به بهانه خستگی زمین گذاشتم و رفتم

من غرق در فریفتن دیگران خود را هم فریب دادم

من دری را به روی خود بستم که دستگیره گشودن ندارد

می دانم اشتباه می کنم و باز می روم

از سراشیبی کوهی پایین رفته ام که نمی توانم بازگردم

اینجا خدا هم از من دور است

می دانم اشتباه می نوسیم و باز هم می نویسم...