به گرمای دستی عادت کرده بودم که خود سرد بود و محتاج دست گرم دیگری

به نگاه هایی عادت کرده بودم که چشمانش را بست

به عشقی عادت کردم که به خیانت عادت کرده بود

لبهای خندانی را بوسیدم که طعم شور اشک می داد

از ترس باران به زیر چتری رفتم که برای من باز نشده بود

خدایا حقیقتی را می دانم که نمی دانم برایش گریه کنم یا بخندم...