صدای چند ضربه متوالی بر روی میز دادگاه در میان هیاهوی جمعیت پیچید،

سکوت همه جا را فرا گرفت

چشمهای نگران به قاضی دوخته شده بود

در یک چشم به هم زدن آنها را به دادگاه آورده بودن،

آخه همه روز قضاوت را فراموش کرده بودن،

تا چشم توان دیدن داشت آدم بود و آدم،

آدمهایی که حالا چهره هایشان هم مانند دلهایشان سیاه شده بود،

هر کس دنبال تبرئه کردن خودش بود،

اما دیگه کسی نمی تونست پشت نقاب مهربونی ، خیانت کنه

دیگه کسی نمی تونست واسه دروغ گفتن و دل شکستن ، دلیل بیاره

دیگه هیچ کس نمی تونست در برابر عظمت قاضی که همان

پروردگار یکتا بود به یاد نیاره که چه کرده،

خداوند نگاه غضب آلود خود را هم از آدمها دریغ نکرد

چند بار دیگر محکم روی میز دادگاه کوبید و

فریاد زد : گناهکار ، همه گناهکارند ...