دیگر ریشه هایش زمین را نمی شکافت

شاخه هایش با آفتاب خداحافظی می کرد

زخم کهنه تبر بر تنش ترکید

بر خاکی که عمری سایه منت بر سرش داشت زانو زد

آخرین برگ زردش با باد هم آواز شد

جای طناب بازی کودکان بدنش را می سوزاند

چون دیگر از بوسه پروانه بر زخمهایش خبری نبود

خورشید هم به بهانه غروب او را تنها گذاشت

شب سرد و مهتاب از راه رسید

در آخرین تصاویری که ضبط میکرد پلنگی را دید

که هر شب از زیر غرورش رد می شد

پلنگ شاخه ی پوسیده اش را زیر پا شکست

آهی کشید و گفت هر شب هراسان به کجا میدوی؟

پلنگ در حالی که به مهتاب نگاه می کرد گفت:

همه شب میدوم تا به عشقم ماه برسم

درخت گفت مهتاب در آسمان دست نیافتنی ست

ولی پلنگ بی درنگ رفته بود

رفت تا به برکه ای رسید

تصویر مهتاب را در آب یافت

دلش می خواست تا درخت آنجا بود و می دید

که به عشقش رسیده،اما دیگر چه اهمیتی داشت.

پلنگ به درون برکه پرید و غرق شد!

درخت مغرور مرد و پلنگ عاشق.